W tym dziale zapraszamy do lektury wywiadów z twórcami literatury sensacyjnej.
„Sztuczna inteligencja stanowi realne zagrożenie dla tradycyjnej prozy, pomniejszając jej wartość i głębię. Obawiam się, że procesu jaki nastąpił, nie można zastopować. Stajemy się poligonem cyfrowego zniewolenia. Paradoksalne – ludzie chcą znać treści książek, ale nie chce im się ich czytać. Z pozycji czytelnika jutra najlepiej by było, gdyby treść książki ktoś mu wszczepił prosto do głowy”.
„Bardzo chciałabym, żeby kontynuacja przygód Wandy i jej przyjaciół została wydana. Zdążyłam już polubić tę zwariowaną i czasami niezbyt rozgarniętą ekipę. Do pisania kolejnej części motywują mnie też sami czytelnicy i ich pozytywne recenzje, za które jestem bardzo wdzięczna”.
Największym smakoszem wśród malarzy był z pewnością Claude Monet. Ale on w młodości często głodował, więc łakomstwo w drugiej połowie życia można mu wybaczyć. Salvador Dali natomiast miał ekscentryczne upodobania kulinarne. Chyba lubił jeść jeżowce i zdaje się, napisał nawet książkę kucharską.
„Lubię myśleć o bloku czy mniejszym osiedlu jak o swoistym organizmie. Mieszkańcy i ich relacje mogą być różni, ale zawsze pojawią się pewne role; dodatkowo często może się wydawać, że doskonale zna się kogoś, kto mieszka za ścianą, ale chyba nie da się nigdy nikogo tak do końca poznać, nawet siebie”.
„Algorytm” to brutalne uświadomienie sobie, że dzisiejsze zagrożenia nie zawsze noszą mundur i nie forsują granic czołgami. Czasem po prostu logują się do firmowego czatu z uśmiechniętym awatarem wygenerowanym przez sztuczną inteligencję.
„Godzę się z tym, że narażam się na niechęć czy nawet hejt ze strony części czytelników. Nie raz, nie dwa dostawałem bardzo niewybredne komentarze dotyczące tego, w jaki sposób piszę o Kościele czy takiej albo innej partii politycznej. Dla niektórych czytelników nie ma znaczenia, czy piszę dobre czy złe kryminały, tylko czy jestem „politycznie swój”. Trudno”.
Wojna hybrydowa, a zważywszy na ostatnie zamachy na liniach kolejowych, to właściwie już kinetyczna, ma przede wszystkim wywołać niepokój, sparaliżować państwo i społeczeństwo oraz doprowadzić do jeszcze większych podziałów wśród Polaków, niż mamy do tej pory. Celem jest oczywiście ograniczenie lub zrezygnowanie naszego kraju z pomocy dla Ukrainy. Nie wiemy tak naprawdę, czy aktywność służb rosyjskich ma jedynie osłabić sojuszników Ukrainy, czy faktycznie Polska i kraje bałtyckie nie staną się celami same w sobie.
„Dla mnie osobiście ogromną satysfakcją jest właśnie to połączenie – opowiadanie historii w taki sposób, aby dostarczała emocji i rozrywki, a jednocześnie otwierała nowe przestrzenie wiedzy. Lubię, kiedy czytelnik po zamknięciu książki nie tylko ma poczucie przeżycia przygody, ale także odkrywa, że dowiedział się czegoś, co go zaskoczyło, zaciekawiło, a może nawet skłoniło do dalszych poszukiwań. To dla mnie największa nagroda”.
„Temat słowiańszczyzny stał się kilka lat temu popularny i popularność ta nadal się utrzymuje, a nawet rośnie. Według mnie to dobrze. Oczywiście wraz z modą pojawiają się pewne problemy – romantyzowanie niektórych treści, przedstawianie błędów i wyobrażeń jako faktów, tworzenie treści kiepskiej jakości, aby szybko zmonetyzować trend. Sądzę jednak, że jest to cena, którą warto zapłacić”.
„To ciekawe czasy z punktu widzenia autora kryminałów, ponieważ z jednej strony nie są aż tak odległe od współczesności, z drugiej zaś o wiele bardziej niebezpieczne. Ludzie tłoczyli się w miastach jeden na drugim. Policja i struktury nowoczesnego państwa były w powijakach. I tylko usiłowały nad tym wszystkim zapanować. Tak więc dzieci mogły umierać z głodu na ulicy, podczas gdy obok przechadzali się bogacze. Z drugiej strony w tym samym momencie złodziej mógł ukraść zegarek bogaczowi i zniknąć gdzieś w smogu”.