© Kawiarenka Kryminalna
  • Recenzje
  • Konkursy
  • Zapowiedzi
  • Wywiady
  • Podróże
  • Relacje
  • Postacie
  • Różności

Logo Kawiarenki Kryminalnej, design: Damian Matyszczak.

  • Marta Matyszczak, Jeśli dziś sobota, to mamy morderstwo.

Na szczycie – Alek Rogoziński, Pępek świata

Dodał(a): Marta Matyszczak
Kategoria: Recenzje
Opublikowano: 15 listopad 2026
Odsłon: 8
okładka Pępka świata Alka Rogozińskiego

Mam problem z książkami Alka Rogozińskiego. Z jednej strony – lekkie komedie kryminalne wypełnione barwnym chaosem, a mimo wszystko uporządkowane tak, żeby z tego chaosu wyłoniła się sensowna intryga. Z drugiej – rozbuchana narracja, w którą redakcje starają się zanadto nie ingerować, przez co puszczają kwiatki w rodzaju „pandemonium stulecia”, jak w najnowszej książce, „Pępek świata”. Żeby jeszcze dokończyć wyliczankę – od czasu do czasu znosi autora w stronę rozprawiania się z własnymi demonami lub niezgodami, a wtedy sensowną akcję zastępuje publicystyka nie najwyższych lotów. I to wszystko sprawia, że zawsze zastanawiam się nad kolejnymi pozycjami tego autora – czy warto będzie przymknąć oko na niekoniecznie dopracowane pomysły dla fabuły i humoru, czy też lepiej tym razem odpuścić.

I „Pępek świata” to książka, której odpuszczać nie warto. Ciekawie zbudowana opowieść, która oczywiście niewolna jest od tego, co jest wyróżnikiem pisarstwa Rogozińskiego (no nie da się inaczej), ale jednak ma w sobie tę iskrę, która pozwala pozostać przy narracji.

Grupę przyjaciół ze studiów autor wysyła w wielki świat. Mimo różnych środowisk, zajęć i pomysłów na siebie, mimo różnych upodobań i poglądów ludzie, którzy poznali się przy okazji stresującego egzaminu trzymają się danej sobie dawniej obietnicy: jeden raz w roku będą najważniejsi dla siebie nawzajem i przeznaczą czas na spotkanie. Albo na spotkanie wirtualne, bo chociaż kalendarz można zaplanować, to już miejsce niekoniecznie.

I kiedy bohaterowie spotykają się przed kamerkami swoich urządzeń, jedno z nich zachowuje się inaczej niż zwykle. Konkretnie: wykonuje znak, oznaczający wołanie o ratunek. W domu postaci znajduje się tylko… odcięty kciuk. A to sprawia, że wszyscy – niezależnie od swoich codziennych zajęć – postanawiają przyjść z pomocą, a najpierw dowiedzieć się, co właściwie się dzieje. Tak trafiają na trop organizacji Omphalos – tajnego stowarzyszenia zazębiającego się z polityką na szczeblu krajowym. Omphalos to coś, o czym można mówić tylko szeptem. I co przynosi problemy wszystkim, którzy się nim interesują. Ale o tym przyjaciele jeszcze nie wiedzą.

Trochę Alek Rogoziński zapomina o początkowej atmosferze i rozwiązanie jednej z zagadek rozwija inaczej niż oczekiwaliby czytelnicy – ale w międzyczasie uda mu się odwrócić uwagę odbiorców na różne sposoby, zwłaszcza bezwzględną walką o władzę. I nie tylko. Liczą się tu także interpersonalne relacje, prywatne dramaty i rozczarowania. A nade wszystko – satyra na społeczeństwo, które coraz bardziej głupieje. Rogoziński na kartach swojej powieści rozprawia się z zaściankowością i z tępotą zataczającą coraz szersze kręgi. I nawet można byłoby się pośmiać ze scenek, które proponuje przy okazji oprowadzania wycieczek po Warszawie, gdyby nie to, że już praktycznie nie przesadza i nie przerysowuje, a relacjonuje stan faktyczny. A to powód do zmartwień.

Jest w „Pępku świata” zaglądanie do przeróżnych sfer i zadań, można by z tej powieści wykroić materiał na kilka bardziej pogłębionych historii – ale Rogozińskiemu zależy na dynamice, na błyskawicznym wręcz przeglądzie wydarzeń. I to czynnik, który jest naturalnym wyróżnikiem jego książek. W pewnym momencie kryminał przekształca się płynnie w satyrę na codzienność – a wtedy pozostaje się zastanowić, czy wątek sensacyjny nie jest jedynie wabikiem na czytelników, którym ktoś musi powiedzieć, że społeczeństwo idiocieje. A ja wciąż czekam na powieść, w której Alek Rogoziński nie będzie rozpraszać się w milionach nieistotnych anegdot, dopisków i komentarzy, a zajmie się budowaniem charakterów.

Izabela Mikrut

Alek Rogoziński

„Pępek świata”

Wydawnictwo Filia

Poznań, 2026

336s.

Marta Matyszczak
Poprzednia strona: Przestępstwo niedoskonałe – Małgorzata Rogala, Po drugiej stronie prawa Poprzednia Następna strona: Jezioro przeszłości – Jacek Getner, Podejrzany na bank Następna
  1. Jesteś tutaj:  
  2. Strona główna
  3. Recenzje
  4. Kryminalne czary-mary

Popularne

  • Strona główna
  • Królowa jest tylko jedna – Agata Christie
  • Herkules Poirot
  • Lisbeth Salander
  • Pisarz, który igrał z ogniem – Stieg Larsson

Podobne

  • Panna Marple
  • Dylematy książkowego mola: e-booki, banialuki i zbuki
  • Opętanie
  • Kryminalna chemia
  • Sherlock totalny

Polecamy

  • Marta Matyszczak - Przepraszam, tu był trup
  • Marta Matyszczak, Jeśli dziś sobota, to mamy morderstwo
  • Marta Matyszczak, Kryminały pod psem
  • Marta Matyszczak, Kryminały z pazurem
Copyright © 2013-2026
Kawiarenka Kryminalna
Wszystkie prawa zastrzeżone
O nas Polityka prywatności Mapa strony Kontakt